Elbette izlediğim en iyi basketbol filmlerinden biri değil, ancak en yürek ısıtanlarından biri olduğunu söyleyebilirim. Woody Harrelson'ı, efsanevi White Men Can't Jump filminden sonra tekrar bir basketbol filminde görmek gerçekten keyifliydi.

Filmde, Marcus adında, NBA'e yükselme hayali kuran ama kişisel olarak pek de iyi biri olmayan bir basketbol koçunu izliyoruz. Alkollü araç kullanırken yaptığı bir kaza sonucu, ceza olarak 90 gün boyunca bir yetişkin engelli basketbol takımını çalıştırması gerekiyor. Bu süreçte, Marcus'un hem kendini hem de takımını keşfetmesine tanık oluyoruz.

2018 yapımı orijinal filmin bu uyarlamasında, engelli oyuncuların karakterleri son derece iyi yazılmış. Oyunculuk yeteneklerine ihtiyaç duymadan, içten performanslarıyla izleyiciyi etkiliyorlar. Onları izlemek gerçekten harika bir deneyimdi ve sahip oldukları karakteristik özellikler uzun süre aklımda kalacak.

Toplumun genellikle dışladığı ve yakın zamanda kabul etmesi zor görünen bu bireyleri bir basketbol filminde görmek oldukça hoştu. Sinematografi veya yönetmenlik açısından bir başyapıt beklemeyin, ancak film, üstlendiği vizyonu ve mesajı etkili bir şekilde aktarıyor.

İspanyolların ki daha güzel tabi. Onlar duyguyu verebiliyordu. Bu amerigan tarzı. Olaylar arası kopuk ha izlenir mi izlenir elbette. Ama engelli karakterler koçun çok fazla arkasında kalmış. ispanyollar bunu güzel işlemişti.