yayan ruhian’ı görünce gözler hemen iko uwais’i aradı. star wars’ta bile birlikte oynadılar, rolleri kısa da olsa tebessüm ettirip renk kattılar. ancak burada hem senaryonun kötü olması hem de iko uwais’in hollywood projelerinin yoğunlaşması ve bu projelerden gelen paranın tadını alması büyük ihtimalle bu filmde yayan ruhian’ı yalnız bırakmasına vesile oldu. ya da bu dakikadan sonra bu tarz filmlerde rol alamam da demiş olabilir. iyi de olmuş. iko uwais’in şu anda geldiği noktaya uygun bir film değil.

film son 20 dakikaya kadar durağan ilerliyor. aksiyon son 20 dakikada başlıyor. filmin bu son bölümünde tam yayan ruhianlık kareografiler izliyoruz. endonezyalılar’ın koreografileri dövüş filmlerine son 10 yılda yeni bir soluk yeni bir tarz getirdi. diğer filmlerinde olduğu gibi bu filmin de dövüş kareografilerini yani son 20 dakikasını 2-3 kere izledim. yayan ruhani’yi ve tarzını seviyorum. koca film sanki sırf son 20 dakikayı çekmek için bir hikaye uydurulmuş gibi duruyor.

bu arada film üçlemenin 3. halkası olarak sunuldu. 2015 ve 2017 yapımlı ilk 2 filmi izlemedim ve izlemeyi de düşünmüyorum. yine de şöyle bir baktım ve daha yumuşak daha dram yüklü bir hikayeye sahip olduklarını gördüm. aksiyonu bu filmle ortaya çıkartmışlar. 4.5/10