Savaş sonrası İtalya ve Roma sokaklarını gerçeklikle işlemiş. Filmde alışagelmiş, klasik bir mutlu son olmadı. Aslında günlük hayatta insanların yaşamış olduğu ama çok büyük gibi gösterilmeyen bir bisiklet çalınması olayının, bir insanı ve aile hayatını nasıl mahvettiğini anlatmakta. Antonio başarısız hırsızlık denemesiyle, Bruno'yla ağlayarak depresif ve mağlup bir şekilde, evine geçinme umudu olmadan yürüdü.

Bizlere yolculuğun bir parçası gibi hissetirebildi. Antonio'nun yüzü yakın çekimde olup, hayal kırıkları ve bitkinliği gösterilmekte. Kahinin evi ve bazı yerlerde farklı ışıklar kullanılmış. Otobüse binme sahnesi stüdyoda çekilmiş hissi veriyor..

"fakir çalmasını iyi beceremediği için fakirdir" demiş birileri ... tabiki ben bu sözü zerre savunmuyorum ama aklıma geldi son sahneyi de görünce

Çekildiği dönemi çok güzel yansıtmış , basit bir olay örgüsüne sahip, koleksiyonluk bir film yani. film olağanüstü bir duygu durum anlatamasa bile merak edildiği için izlenir bence.

Çaresizlik insanı öyle bir noktaya getiriyor ki yapmam dediğimiz şeyleri bile yapabilir hale getiriyor. Benim için baş yapıt niteliginde olan filmlerden biridir. Film duyguyu çok güzel işlemiş izlemenizi tavsiye ederim.