hayatımda böyle bir şey izlememiştim. Konu acayip sıradan ama insanı içine çok çekiyor film. Bir dk bile ayıramadım gözümü filmden. Leila'nın yaşadığı acı iliklerime kadar işledi. İzlediğim yer bana küçücük geldi. Mükemmeldi.

Aşık bir çiftin çocuğunun olmaması ile maruz kaldıkları aile/çevre baskısının onları götürdüğü yolda kuma, ayrılık ve bolca dram içeren hikâyesi... Ne desem yarım kalacak film için. Sonlara doğru Leyla ağlamadıkça ağlayasım geldi, öfkelenmedikçe öfkelendim, sustukça bağırasım geldi. Yataklarını bile elleriyle hazırladı... Bu nasıl bir sınav bile diyemiyorum çünkü kendi seçti. Rıza en son kısımda elinde o geleneksel yemek ve kızıyla içeriye girdiğinde gözyaşı döktüm açıkçası, diğer kadının boşanmayı kabuk etmesini beklemiyordum ve böyle sonu mutlu bitmiş gibi olmasını... Her şey Rıza'nın annesi ve Leyla'nın istediği gibi oldu. Leyla Rıza'nın çocuğunu büyütecek ve annesinin de istediği gibi soyu devam edecek... Rıza benim açımdan arada kaynayan kişi oldu, annesinin inadı tüm hayatlarını alt üst etti adeta. Büyük sabır gösterdi Leyla için, gerçekten aşıkmış :) Aynı şeyi Leyla için söyleyemeyeceğim... Her neyse, her zaman ki gibi harika bir İran sineması. Sıkmadan kahrediyor:)

Mükemmel bir film tek kelimeyle harika kadınların nasıl ikinci sınıf vatandaş olarak görüldüğü bir ülkede kuma almanın çok doğal olmasının anlatması bakımından seyredilmesi gerekir.

Mükemmel bir film tek kelimeyle harika kadınların nasıl ikinci sınıf vatandaş olarak görüldüğü bir ülkede kuma almanın çok doğal olmasının anlatması bakımından seyredilmesi gerekir.