Ağır ilerleyen, güzel diyalogları olan gri bir film...
Başrol ile empati yapmaya çalışarak onun hissettiklerini anlamaya çalışıyoruz, parça parça kendimizden bir şeyler buluyoruz; hayatın ıstıraplı tarafları, toplumsal dışlanma, boşluk hissi, zihinsel acı, melankoli... Ama onu hissetmede eksik kalıyoruz. Sebebi hâlâ buradayız...
Bunalımlı günlerinizdeyseniz izleyin ama biraz daha dibe batacağınızı bilin.
Puanım: 7/10

Yavaş tempoda ilerlemesine rağmen film resmen beni içine çekerken bir an olsun sıkılmadan ve duygulanarak boğazımda bir düğümle izledim. Zaten Anders Danielsen Lie üzgün,hüzün dolu, donuk yüz ifadesiyle çok başarılı oynadığı gibi o duyguları izleyiciye hissettiriyor. Hani bazı filmler vardır ya herkese tavsiye edemezsin ama sizin için mükemmeldir işte bu film de öyle oldu benim için. Kısacası eğer modern bir insanın yalnızlığını anlamak isterseniz bence şans verin derim....

Bu filme güzel film demekten korkuyorum, zira baş rolle aynı duyguları paylaştığını hiss etdiğin an bedenine bir şeyler oluyor. Duruyorsun kıpırdamadan

Bu yorumunu görünce korktum ve filmi izlemeyi uzun bir süre erteledim. Kendime olan güvenim sarsılmıştı. Bunu haksız çıkarmak için izledim, kendimi tekrar kaptirmamaya inandırmak için.. Ama gözümdeki yaşları tutamadım bir an. Akıp gitti kendi kendine. Evet gerçekten kıpırdamadan durup kaldım her şeyi tekrar, başka bir bakış açısıyla düşündüm. Ve film gerçekten güzel...

ımdb puanı gereksiz yere yüksek ; 6.5/10 diyorum. bagımlılık tipleri arasında en aşşalık ,saçma ,salakça olanı madde bagımlılıgı. üst düzey yapım diyemem.

Karakterin iç sesini duyar gibiydim. "Hiçbir şeyle bağ kuramıyorum. Gördüğüm hiçbir şey, başka bir şey ifade etmiyor." Sanırım ben de böyle bitireceğim. Çünkü, neden olmasın?

zaman bakış açınıza göre gereksiz ve ya gerekli ola bilir. anlamlandırılamamak sizin efor sarf etmediyinizin de göstergesi ola bilir, ve insanın kendine acıması kendine karşı yaptığı en büyük kötülüklerden biri bence

Yavaş ilerleyen duygusal bir film karakterin tükenmişliğini ve yalnızlığını çok iyi anlatıyor.Beni en çok etkileyen de gülmeye kendini zorlayan ifadesiydi.

Film gerçekten karakterimizin hayatındaki durgunluğu ve toplumların içindeki yalnızlığı çok güzel özetlemiş.
Çok beğendiğim 2-3 sahne vardı. Kafede otururken diyalogları takip etmesi ve parkta kalabalıklar içinde uyurken uyandığı kimsenin kalmaması vermek istedikleri mesajı güzel aktarmış.
Filme başlarken karakterimiz denizde intihar girişimine kalkışırken filmin bitişine yakın kısmen mutlu sayılabilecek anda havuza davet ediliyor. Bu sahneyi de atlamamak da fayda var. Devamını görmeden artık hayatında bazı şeyleri yoluna koyduğunu düşünmüştüm. Ama olmadı.
Film için güzel bir piyano veya keman sesi ile birlikte daha duygusal anlar yaşatılabilirdi diye düşündüm. Müzik anlamında zayıf kalmış bence.
Filmin özetine gelecek olursak birey olarak kalabalıklar içerisinde insanlara çarpa çarpa ilerliyoruz. Kimisinin geçmişinde kimisinin anılarında kimisinin de lafında kalıyoruz. Derinden hislerimiz mutsuzluğa ve bizi yalnızlığa itiyor. Mutluluklara 🥂🥂

Tüm film boyunca hissettiğim cümle, hiç icmediğim zamana dönmek istiyorum oldu. Hayatta hiçbir hedef yok, hiçbir zevk yok, umutsuz ve yaşamasına değmez. Ağır bir depresyon ve dramı büyük. Gerçekten ben basrolün depresyon gülümsemesini gördüm

Tüm film boyunca hissettiğim cümle, hiç icmediğim zamana dönmek istiyorum oldu. Hayatta hiçbir hedef yok, hiçbir zevk yok, umutsuz ve yaşamasına değmez. Ağır bir depresyon ve dramı büyük. Gerçekten ben basrolün depresyon gülümsemesini gördüm