Ralph Fiennes, Gabriel Byrne ve Miranda Richardson'dan bir tiyatro şöleni. Locadan keyifle izledik. Usta Yönetmen David Cronenberg'ün lensinden oya gibi işlenmiş bir psikolojik dram. Roman uyarlamasi oldugu zengin işleyişinden belli. Kitabini alip okumak istedik. Yönetmenlik sabır işi. Bu filmi izlerken ne kadar titiz bir emek var içinde hissediliyor. Ruhsal dengesizligi bu derece gerçekci aktaran başka bir film hatirlamiyorum. Son derece trajik bir öykü. Boğazinizda düğümleniyor yumruk. Her bir kare tablo güzelliğinde. Hayran kaldim. Tempo gerektigi gibi yavas. Çünkü 'better things come to those who wait'

Gerçekten inanılmaz saçma bir şey izledim. Sigmund Freud'un korku anlayışını anlatmaya çalışmışlar ama Vita'nın içindeki korku unsurunun nasıl oluştuğu inanılmaz basitti. İlk saçmalık, kilisedeki papazın öğrencisi olarak Vita'nın çıplak model olması için seçilmesiydi. Bunu bir şekilde kabul etsem bile, Vita'nın stüdyoya gittiğinde iki örümceğin kavgasını izleyip korkularının zihnine yerleşmesi oldukça zorlama bir durumdu. Artık hayatı bu örümcek fobisiyle görmeye başlıyor ve her şey bu basit temele dayanıyor.

Tablolar ve anlamları, ressam ve modelleri hakkında 5-10 dakikalık bir bölüm vardı ki, işte şimdi düzgün bir şeyler izleyeceğiz diye düşündüm ama o da çabucak sona erdi. Tam anlamıyla zaman kaybıydı.

Çok yavaş ilerleyen lakin devamlı merak hissiyatı oluşturan bir film. Filmin sonlarına doğru olayı biraz çözüyorsunuz ama kendisini sonuna kadar izlettiriyor. Ralph Fiennes'ın gençken de iyi bir oyuncu olduğu bu filmle ortada.