"Umudunu Kaybetme" modern bir sistem masalı olarak karşımıza çıkıyor. Filmde, Müşfik bir baba, hain bir anne ve sadık bir evlat, devasa gökdelenler ve spor arabalarla dolu bir dünyada hayatta kalmaya çalışıyor. Ancak bir süre sonra baba, sadece hayatta kalmanın yeterli olmadığını fark ediyor.

Film, ait olmadığı bir sisteme uyum sağlamaya çalışan bir Amerikalının hikayesini anlatıyor. Her şeyi riske atarak, büyük Amerikan rüyasının peşine düşen ve sonunda "başaran" bir siyahın öyküsü bazı izleyicileri memnun edebilir. Ancak film, aynı sistem tarafından ezilen yüzlerce insandan hiç bahsetmiyor. Bu nedenle, film iki yüzlü bir yapıya sahip.

Kapitalist rüyanın mutluluğu maddi kazançlarla eşleştirmesi, masallarını da bu şekilde şekillendiriyor. "Çok çalışırsan kazanırsın" söylemi film boyunca tekrar ediliyor. Ancak gerçek şu ki, çok çalışan birçok insandan sadece "biri" kazanır. Böyle bir sistem kimseyi, özellikle de küçük bir siyah adamı, mutlu etmemeli. Eğer Porsche arabalar ve yüksek gökdelenler seni mutlu ediyorsa, bu mutluluğu sorgulamak gerekir.

"Umudunu Kaybetme'yi izleyen arkadaşlarımın duygusal tepkilerine aldanarak ben de izlemeye karar verdim. Ancak her sahnesi adeta bir ömür gibi geldi. Film çok uzundu ve olaylar bir türlü hızlanmadı. Biraz hareketlilik olsaydı keşke, böylece sıkılmazdık. Aslında hareketlilik demek de doğru değil, çünkü hikaye sürekli başlangıç aşamasında kaldı. En ufak bir gelişme için sabırsızlıkla bekledim."