Usta ellerin dokunduğu böyle aile hikayelerine o kadar ihtiyacımız var ki.



Matt Damon'ı, Scarlet Johansson'ı beğenmeyen var mı? Bence yoktur. Jason Bourne karakterinin "kaslı" kahramanı, Prestij'in "seksi şempanzesi" öyle güzel ve toplumun özlediği öyle duru bir hikayede rol alıyorlar ki her geçen gün bizden uzaklaşmaya, kararan dünyamızdan elini eteğini çekip kaçmaya başlayan berraklığı bize yeniden hatırlatıyor ve dünyamıza yeniden davet ediyor. Sarışın küçüğün, şekerparenin dünyasındaki berraklığı...



Yumruklarını iyi kullanan, güzelliğini karşısındakinin elini kolunu bağlamak için kullanan karakterleri gördüğümüz kadar evlatları için yepyeni bir hayatı tercih eden adamlara, bakıma muhtaç hayvanlar için herşeyini feda eden bayanlara aşina mıyız sizce?! Gördüğü her dişiye sarkıntılık etmeyi maharet sayanlar mı daha çok perdede, yoksa kaybettiği eşine hala aşık olan ve oturup resimlerine bakarken beraber geçirdikleri güzel anlara dalan adamlar mı? Ya da en ufak bir göz kırpmayla neredeyse kucağa atlayacakları mı izliyoruz ziyadesiyle, yoksa aşkı hissetmesine ve karşılık bulmasına rağmen utanan, gözlerini ve sonrasında kendisini kaçırmak zorunda kalan, aylar sonrasına randevu vermeyi ancak kabul edebilenleri mi?



Aslında bazen dünyama giren bütün kirlilikleri harddisk'imden rahatlıkla sildiğim gibi silip atmak, burada olduğu gibi durulukları oraya doldurmak istiyorum. Keşke seyrettiğim her film böyle temiz olsa...