Biz insanoğlu ne kadar da garip varlıklarız, kendimizi hep en iyisi, en kusursuzu ve en mükemmeli olduğumuzu sanıyoruz. Aslında hiçbiri de değiliz. Peki, sizlere bir şey sorayım; gördüğünüz veya duyduğunuz şeylerin ne kadarı doğru veya ne kadarı gerçekçi olduğunu bilir misiniz? Hiç bu durumda şüpheye düştünüz mü? İnsan ömrü arttıkça artık neyin doğru neyin gerçek olduğunu kaybeder hale geliyor ve bunun sebebi yaşadığımız, hissettiğimiz, maruz kaldığımız trajik ve yoğun zorlukların olayların ardından artık hissiyat duygumuzu yitirmiş de oluruz. Bununla birlikte gerçeklik algılarımızı da yitiririz.



İşte tam bu noktada, öyle çaresiz, öyle yalnız ve öyle bitkin oluruz ki bağırıp “Lütfen, artık bana yardım edin. Ne oluyor, ne yapıyorum ben?” diye haykırıp kendinizi de sorgular hale geliyorsunuz. Lakin bana soracak olursanız ölümden daha kötü ne olabilir diye, size yanıtım acı dolu bir yaşamın yaşlılık dönemi derim.



Yaşlanınca artık öyle bir noktaya varılıyor ki, içtiğiniz suda ne tat kalıyor ne de gördüğünüz ışıklar renkli görünüyor. Her şey sona ermiş ama hâlâ ömrümüzün ilerlediğini görürüz. Zaman öyle bir boyuta gelir ki sanki bir dakikamız yıllara bedelmişçesine ağır ve zorlu gelir. Güneşli dünyamızı sisli ve puslu görmeye başlarız. Tekrardan yine bağırmak ister ve “Lütfen, artık bitsin, ne olur, ne olur ben de normal bir

insan olmak istiyorum” deriz ama o normallik bizim için her zaman anormal olur ve bu mücadele tekerrür eder, hem de her saniye.



Filmden bahsedecek olursak ana karakterimiz olan Anthony, bizlere insan ömrünün aslında ne kadar uzun olursa o kadar çetrefilli geçeceğini ve yaşlanınca hep o aradığımız huzur ve sakin aslında hiçbir zaman gelmeyeceğinin her bir zerresini kanımıza işlemektedir. Yaşımız ilerledikçe ne kadar elden ve ayaktan düştüğümüzü, başka insanlara muhtaç olduğumuzu anlatmakta ve bu insanlar isterseniz kızınız, abiniz, anneniz, babanız olsun, o an geldiğinde hepimiz yalnız ve çaresiz olacağız, bir başımıza kaderimizin son demlerini yaşayacağız çünkü bizi anlayacak ve gördüklerimizi gören olmayacak. Film son derece ağır bir psikolojik tema altında işlenmiş zorlu bir konu. Oyuncularımızın hemen hepsi ellerinden geleni yaptığını düşünüyorum. Müzikte Ludovico Einaudi’nin leziz parçalarına yer vererek bizlere filmin her saniyesini ruhumuza işliyor diyebilirim.

Uzun lafın kısası bu film izlenir,

Çok süslü püslü bir baba oğul filmi değil ama huysuz babanın durmadan oğluna çıkartıp durduğu zor durumlar bir şekilde yarın bir gün başımıza gelebilir diyerek sonuna kadar izleme gereği duydum.Bir Bulgar filmi olması beklentimi düşük tutmama sebep olmuştu ancak gayet iyi çıktı film.Kendi mikro dünyalarımızda yaşadığımız kendi dertlerimiz, tasalarımız, kaygılarımız ,ilginç diyalog ve rollerle çok iyi bir seyirlik çıkarmış ortaya.

Bir baba oğul hikayesi ama daha çok oğulun dertleri ön planda... Uçuk ve inatçı babası, hamile eşi, polisler, ters giden işler, iş hayatı ve ayva reçeli... İzlerken bir şekilde kendine bağlıyor, ben bir şans verin derim. İyi seyirler olsun.

Bir baba oğul hikayesi ama daha çok oğulun dertleri ön planda... Uçuk ve inatçı babası, hamile eşi, polisler, ters giden işler, iş hayatı ve ayva reçeli... İzlerken bir şekilde kendine bağlıyor, ben bir şans verin derim. İyi seyirler olsun.

Çok süslü püslü bir baba oğul filmi değil ama huysuz babanın durmadan oğluna çıkartıp durduğu zor durumlar bir şekilde yarın bir gün başımıza gelebilir diyerek sonuna kadar izleme gereği duydum.Bir Bulgar filmi olması beklentimi düşük tutmama sebep olmuştu ancak gayet iyi çıktı film.Kendi mikro dünyalarımızda yaşadığımız kendi dertlerimiz, tasalarımız, kaygılarımız ,ilginç diyalog ve rollerle çok iyi bir seyirlik çıkarmış ortaya.