İzlemeye başlarken çok fazla tereddüt içersindeydim ama marvel evreninden bikaç karakter görünce içim biraz olsun ısındı fakat sonuç olarak filmin sonlarına doğru sıkıldım.

Bir film hayal edin izleyenlere dolu dolu umut ve yeniden doğuş hissi aşılasın, en güzel baba-oğul filmlerinden biri olma kimliği taşısın, teknoloji ve yaşam ilişkisi hakkında geniş açılımlar içersin, tadıyormuş hissi veren yemek sahneleri izletsin, dostluk adı verilen nesli tükenen bir kavramı hatırlatsın, anlamlı ve yakışıklı şarkılarla kulağınızın pasını iyice bir silsin, aynı zamanda bol bol güldürsün ve azıcık hüzünlendirsin, sizi hiç sıkmasın ve bitmemesini istetsin, üstüne üstlük hiçbiri rol çalmayan ve süs olmayan efsane oyuncuları barındırsın, bir de bunları çorba haline getirmeden enfes ve estetik bir karışımla size sunsun: İşte Jon Favreau’nun gerçek ve şahane filmi.

ilk yarım saat film kendini biraz içine çekti ancak ondan sonra sıradan bir romantik komediye dönüştü film. Sonlara doğru biraz sıkıldığımı söyleyebilirim.