Éric Rohmerin dört mevsimi anlatan film serisinin ikincisi Kış Masalı. İlk filmi bundan daha dolu doluydu diyalog ve içerik bakımından o yüzden Kış Masalından bir tık daha yukarıdadır benim için. Her filminde felsefik ve edebi diyaloglar barındıran senarist/yönetmen izleyicilerini bu şekilde bağlıyor filmde. Mesela bu filminde konu edinen filmin adına da uyumlu olan William Shakespearein Kış Masalı adlı tiyatrosuydu. Doğanın verdiği muntazam zarafetten layıkıyla yararlanan yönetmen bu zarafete edebi ve felsefik ögeler, tiyatral sahneler ekleyerek filmin durgun akışına nağmeler katarak dalgalı bir seyir sunuyor. Felicienin tatil âşkı olan Charlesa olan tutkusunu hâli hazırda hayatında var olan iki erkekte bulamaması üzerine içten içe bir bekleyişini konu ediniyor. Kızıyla arasındaki ilişki çok hoştu. Sanki senaryoda değil de gerçek hayatta kızıyla ilgilenen bir anne gibi oynamış. Çok içten ve samimiydi. Ayrıca kızının da kadına bu kadar benzemesi aralarındaki ilişkiyi daha da sevimli kılıyor. Annesi hediye seçecekken bile kızıyla konuşarak onun çocuk beğenisine danışıyor bir nevi. Charlesla gerçekleşen karşılaşma anı heyecanla beklediğim ve tatmin edici şekilde içimde bir coşkuyla izlediğim sahne oldu. Felicie karakterini canlandıran kadın oyuncu tutkuyla bağlandığı âşık olduğu adama olan hislerinin gerçekliğini ve o tatlı heyecanını bizlere yansıtmayı beceriyor. Küçük kızın oyunculuğunu daha bir sevdim ama. Ne kadar durağan yapılırsa yapılsın filmdeki dekorlar, kitap dolu raflar, şömine üstleri ve muhteşem ferahlatıcı manzaralar filmi izlettirmeye yetiyor. Bir huzur bırakıyor insanda. En azından bende bırakıyor. Tatlı bir esinti gibi soludum filmi resmen. (:

Sürprizbozan: GösterKararlarını sıklıkla değiştiren, duygusal açıdan sorunlu bir genç anne olan Felicie kaybettiği beyaz atlı prensini aramaktadır. Arayış sürerken, deneme ve yedekleme işlemlerini de ihmal etmemektedir. Kadınların duygusallıklarının yanında, mantıklarını da gözardı etmemelerini mi anlatıyor acaba? Ne hikmetse de kahramanımız her şeye rağmen, erkekler tarafından paylaşılamamaktadır. Mutsuz ve talepkar olmasına rağmen erkeklerin ilgi odağı kadınlar mevcuttur. Lakin onların genellikle çeşitli avantajları, ellerinde iyi kartları olur. Gerçi aynı durumdaki erkekler için de benzer durum sözkonusudur. Feliciein avantajlı olduğu herhangi bir durumunu ben göremedim.

Sürprizbozan: GösterKararlarını sıklıkla değiştiren, duygusal açıdan sorunlu bir genç anne olan Felicie kaybettiği beyaz atlı prensini aramaktadır. Arayış sürerken, deneme ve yedekleme işlemlerini de ihmal etmemektedir. Kadınların duygusallıklarının yanında, mantıklarını da gözardı etmemelerini mi anlatıyor acaba? Ne hikmetse de kahramanımız her şeye rağmen, erkekler tarafından paylaşılamamaktadır. Mutsuz ve talepkar olmasına rağmen erkeklerin ilgi odağı kadınlar mevcuttur. Lakin onların genellikle çeşitli avantajları, ellerinde iyi kartları olur. Gerçi aynı durumdaki erkekler için de benzer durum sözkonusudur. Feliciein avantajlı olduğu herhangi bir durumunu ben göremedim.

Éric Rohmerin dört mevsimi anlatan film serisinin ikincisi Kış Masalı. İlk filmi bundan daha dolu doluydu diyalog ve içerik bakımından o yüzden Kış Masalından bir tık daha yukarıdadır benim için. Her filminde felsefik ve edebi diyaloglar barındıran senarist/yönetmen izleyicilerini bu şekilde bağlıyor filmde. Mesela bu filminde konu edinen filmin adına da uyumlu olan William Shakespearein Kış Masalı adlı tiyatrosuydu. Doğanın verdiği muntazam zarafetten layıkıyla yararlanan yönetmen bu zarafete edebi ve felsefik ögeler, tiyatral sahneler ekleyerek filmin durgun akışına nağmeler katarak dalgalı bir seyir sunuyor. Felicienin tatil âşkı olan Charlesa olan tutkusunu hâli hazırda hayatında var olan iki erkekte bulamaması üzerine içten içe bir bekleyişini konu ediniyor. Kızıyla arasındaki ilişki çok hoştu. Sanki senaryoda değil de gerçek hayatta kızıyla ilgilenen bir anne gibi oynamış. Çok içten ve samimiydi. Ayrıca kızının da kadına bu kadar benzemesi aralarındaki ilişkiyi daha da sevimli kılıyor. Annesi hediye seçecekken bile kızıyla konuşarak onun çocuk beğenisine danışıyor bir nevi. Charlesla gerçekleşen karşılaşma anı heyecanla beklediğim ve tatmin edici şekilde içimde bir coşkuyla izlediğim sahne oldu. Felicie karakterini canlandıran kadın oyuncu tutkuyla bağlandığı âşık olduğu adama olan hislerinin gerçekliğini ve o tatlı heyecanını bizlere yansıtmayı beceriyor. Küçük kızın oyunculuğunu daha bir sevdim ama. Ne kadar durağan yapılırsa yapılsın filmdeki dekorlar, kitap dolu raflar, şömine üstleri ve muhteşem ferahlatıcı manzaralar filmi izlettirmeye yetiyor. Bir huzur bırakıyor insanda. En azından bende bırakıyor. Tatlı bir esinti gibi soludum filmi resmen. (: