Allen'ın son dönem filmlerinden farklı bir havadaydı. Genellikle kişisel hesaplaşmaların olduğu, oyunculukların konuştuğu ve ışıltılı filmler yapan Allen bu filmde biraz daha senaryoya dayalı, kriminal bir filme imza atmış. Bu filmde de hesaplaşmalar var ancak izleyenin kendini sorgulayacağı türden bir hesaplaşma.
Allen'ın hemen her filminde birileri en yakın arkadaşıyla eşi tarafından aldatılmış oluyor ve birileri birilerini aldatıyor farkında mısınız? Bu adamın aldatmayla ilgili anlatmak istediği bir şeyler var kesinlikle ya da bunu yazmayı seviyor, ya da hayatı anlattığı için bunun hayatın içinden bir şey olduğunu düşünüyor.
Hipergamiyi işliyor yine Allen. Jill, kariyeri oturmuş ve daha bohem kafalarda bir adam olan Abe'i görür görmez sevgilisi Roy'dan vazgeçiyor. Ona vadettiğim bir şey yok diyor, kuzum çocuk senin sevgilin yani daha ne vadedebilirsin ki. Abe'in malum olaya karıştığını öğrendiğindeyse korkuyor ve sahici bir kaçık olduğunu fark ettiği adamdan kaçıp güvenli limanına geri dönmek istiyor. Aynı şey Rita için de geçerli. (Posey'nin delimsek oyunculuğunu yeniden izlemek güzeldi, Cafe Society'de daha düz bir rolü canlandırıyordu.) O da pasif bir adam olduğu vurgulanan eşinden sıkılmış, Jill kadar genç değil (ageism yapmaktan ziyade artık ihtimallerinin kısıtlandığını vurgulamak istiyorum) ve bir çıkış yolu arıyor. O çıkış yolundaki bir katil de olsa ona tutunuyor.
Filmin sonuysa mükemmeldi. Allen, Jill'i cezalandırmak yerine Abe'i ''dilinden düşürmediği o 'raslantının' aracılığıyla (fenerle)'' cezalandırarak kendi adaletini sağlamış.
Dönem filmleri yapmaktan hoşlanan Allen esas bu filmi dönem filmi yapmalıymış. Yahu hiç mi kamera yoktu etrafta? Gerçi filmde tam bir zaman belirtilmiyor, hadi bunu görmezden geldim.
Abe fazla düşünmekten kafayı yemiş ve çıkış yolu bulamamış bir adamdı. Doğru olduğuna inandığı şeyi yaptı ancak aşırılık yanlışı, yanlış yanlışı getirir. Kampüse gelişiyle tüm dengeleri değiştirdi, tüm sözlerini bir bir yuttu ve tutunacak bir dal bulduğunu zannederken kendi sonunu hazırlamış oldu. Blue Jasmine'le birlikte bir ibret öyküsü olarak sergilenebilecek bir film Irrational Man. Yönetmenin filmlerinden favorim olmadı ancak zekice kurgusu, kültürel anlamda dolu dolu diyalogları ve sonu için en az bir kere izlenilmesi gereken bir yapıt.

Film bana göre tüm klişelerin bir araya gelmesiyle orijinalliği yakalamaya çalışan bir yapım gibi geldi. Zeki, karizmatik, derin düşünen bir erkek ve tatlı, sevimli, farklı heyecanlar arayan genç bir kız arasındaki ilişki, karşılıklı sorgulanan kantçı ahlak anlayışı, sondaki asansör sahnesi ext. Hepsi klişe bir şey izliyormuşum gibi hissettirdi. Bazı sahneler çok içi boş geldi, soundtrackin filme tam olarak uygun olmadığından diye düşünüyorum. Boş vaktinizde göz atabilirsiniz.

Film çakma "suç ve ceza" olmuş. Hikaye kendisini inandırmayı başaramıyor. Sanırım Woody amca Dosto'dan çok etkilenmiş ve o etkiyle film çekmeye başlamış. Bu etkiyi diğer filmlerinde de görüyoruz. Dahi yönetmen? Hiç sanmıyorum, Stanley Kubrick'e haksızlık olur.