Bazı ülkelere ait filmleri izlerken kendi kendime diyorum ki "gerçekten böyle hayatlar var mı?"

Güneydoğu Asya'da küçük bir ülke olan Filipinler'de çaresizlik içinde yaşayan insanların dramlarını anlatan Metro Manila'yı seyrederken de dedim bunu... Hani bazıları der ya hiç bir şeyim yok diye, işte bu insanların geçekten hiç bir şeyi yok, üzerlerindeki eski kıyafetlerinden ve içlerinde taşıdıkları ümitlerden başka...



Tek eleştirim var; Etkileyici sahneler keşke biraz daha müzikle desteklenseydi, o zaman etkileyiciliği iki kat artardı...



Özellikle dram türünde filmlerden hoşlananlar ve elindekilerin kıymetini bir nebze olsun daha iyi anlamak isteyenler mutlaka seyretsin. 1

Güzel bir dram. Aksiyon falan beklemeyin. Bir Annenin ve Babanın en zor günlerde her şey yapabilecekleri anlatan güzel bir film. Başlarında sinir olacaksınız, ortasında gülümseyeceksiniz ve sonlara doğru "yok canım" diyeceksiniz. Ama sonunda şaşıracaksınız ve duygulanacaksınız. Sonu güzel düşünülmüş ve tahmin etmek imkansız. Tavsiye ederim izleyin. Tek eleştirim gereksiz ayrıntılar var. Ama sıkılmayacaksınız.

İyi kurgu, iyi oyunculuk ve görevini yerine getirmiş bir film. Aslında günümüzdeki göç ve mülteci sorununa kadar göndermeleri olan bir film. Suç, dram türü olsa da bir çok türü barındırıyor hatta bence sıkı bir gerilime kadar gidiyor. Çok rahat seyredilecek bir film değil hele pandemi döneminde... Depresyonda olanlar uzak dursun, yönetmen seyredenlerin biraz da rahatsız olmalarını istemiş kanımca.

Yaşamlarının ne kadar zor şartlarda olduğu bir ailenin dramanı,hayatta kalma mücadelesini ele alan ve bu durumu çok iyi yansıtan bir film olmuş. Gücün yoksa hep adaletsizliğe uğramak, mağdur olmak ve ne olursa olsun ailesini yaşatmak için elinden gelen her şeyi yapan bir aile görüyoruz.