İspanya iç savaşı öncesi ve sonrasını bir üniveriste rektörünün yaşadıklarından öğreniyoruz. Faşizim nasıl palazlanıyor, insanlar nasıl birbirine düşüyor, görevini yapması gereken kurumlar kişiler iyiniyetle nasıl cehennemin taşlarını döşüyor göstermeye çalışmış.
ve ipin ucu kaçınca franko gibi bir zoytarı iktidarı ele alıp/verip 36 yıl ülkeyi yönetiyor, ülke ancak o ölerek kurtuluyor.
bir hocanın yaşadıklarını güzel anlatmış fakat çok şey anlatmaya çalışmış sıkış tıkış bir filmdi.
film babında beğenmedim ama konu, ispanya tarihi konusu için izlenir.

Unamuno'nun son konuşmasına kadar oldukça monoton geçen bir film. Aşırı sağ ve aşırı solun ne kadar tehlikeli olduğunu İspanya İç Savaşı döneminin penceresinden anlatıyor. Ortak değerler, ortak paydalar, karşılıklı anlayış, bir arada yaşamak için gayret, dayanışma ile aşılamayacak sorun yoktur. Filmin sonunda demokrasi vurgusu var. Ancak 21. yüzyılda en yüksek medeniyet denen ABD'de dahi ne kargaşalar çıktı. Batı kültüründe en eski çağlarda ruhban sınıfı vardı, sonra büyük imparatorluklar dönemi vardı, sonra derebeylikleri sınıfı oluştu, daha sonra kraliyet sınıfı oluştu, sonra faşizm-sosyalizm eksenli çağ çıktı, şimdi de soyut medeniyet üstünlüğü tezi. Üstünlük, sınıfçılık, doktrinler hepsi kusurlu ve bir şeyleri örtmek için perde. Kaynaklara hakim olmak ve kitleleri kontrol etmek.

Film genel olarak yavaş tempoluydu ancak dekorlar ve kostümler kaliteliydi. Oyunculuklar da aynı şekilde gayet iyiydi. Filmin en çok beğendiğim bölümü sondaki konuşma sahnesiydi. Irkçılara, bölücülere, kalın kafalılara bir şey anlatılamayacağını bir kez daha hatırlamış oldum.