Nükleer felaket sonrası yapılmış, adına "Kubbe" denen ve sağlamlığı tartışmalı bir yeraltı sığınağına hapsolmuş birkaç yüz insanın kurtuluş bekleyişi.. Bir distopya eserinin başarıya ulaşmasındaki en önemli mesele, yaratılan dünyaya bizi inandırması. Karakterimiz (Soft), arayışı esnasında sığınağın dehlizlerinde dolaşıp diğer karakterlerle temas kuruyor; bu sayede bin civarı kişinin yaşadığı sığınağı keşfediyoruz; tekinsiz, sağlıksız, sisli (yer yer flu), umudun umutsuzluk üstüne kurulduğu bir dünya..



Bence bir kıyamet sonrası ortamı oluşturmayı başarmışlar. Distopya dünyasının sınırlarını iyi çizmişler. Dönem düşünüldüğünde, imkânların yetersizliğini ışık ve sis kullanımıyla ve kostümlerle kapatmayı başarmışlar. Tabii hikâyenin sığınakta geçmesi de katkı sağlamış. Dolayısıyla, yapım tasarımını ve sinematografisini oldukça başarılı buldum. Kameranın kullanımı, özellikle bazı diyalog ve monologlar esnasındaki hareketliliği dikkatimi çekti. Bu türden dairesel hareketler, zamanı için yeni ve mizanseni sahici kılan, sahnenin içindeymiş hissini veren kullanımlar. Keza senaryoda, insanın hayata tutunabilmek için her türden fikri, kavramı hatta maddeyi mantık yoluyla içselleştirip dogmalaştırma ve kendisinden üstün hale getirme becerisi/zaafı da işlenmiş. Yapımdaki karşılığı ise, gözden düşen dinin yerini, kendilerini kurtaracak "mavna"nın (bir nevi Nuh’un Gemisi) alması. İnsanın ruhsal zayıflığına bir diğer iyi bir örnek.



Tüm bunların üstüne, dakika 17.20’deki ve 1.22.55 vd. sahneler bence distopya türünün imgelemini temsil edebilecek güzellikte ve yapay zeka yardımıyla üretilmişe benziyor; halbuki 1985 Polonya’sında yapılmış. Saygı duydum.. 40 yıl öncesinin imkânlarında az buz işler değil. Bu yüzden, kıldı-yündü-tüydü diye eksiklerine takılmadım. Beğendim. Benim için, 7.4/10..