... ve hep birlikte sonsuza dek mutsuz yaşadılar... Dialog ve espiri yoksunu, boğuk, sıkıcı bir film olmuş. Çok daha iyi olabilirdi.

Çok güzeldi. Bazı sahneler sadece karakterlerin birbirlerine bakışmalarını izlemek bile çok anlamlıydı. En sevdiğim sahneler, ilk sahnenin bir anlam bulduğu o an, adamın parkta kadını beklerken ki o gerginliği, kadının eşinin gece eşiyle korkularını konuştuğu o an(çok anlamlıydı), ve en son ki kadının ağladığı sahne(ben de ağladım). Favori filmlerinden oldu. Çok sevdim.

Baştan belirteyim ki spoiler barındırabilir bu yorum. Çünkü filmin etkisine kapılıp film hakkında konuşmak istiyorum.

Filmin konusu, Kore'de yaşayan birbirlerinin çocukluk aşkı olan iki koreli çocuğun birbirinden ayrılması ve ikisinin yıllar sonra birbirini araması, bulması... Kız ailesiyle New York'a taşınıyor. Aralarına ülkeler giriyor, insanlar giriyor, dünya giriyor, zamanlar giriyor. Ve zaman acımasızdır. Telafisi olmayan tek şeydir. Birbirlerine 12 yıl sonra ulaşıyorlar. Görüntülü konuşma vs derken yine bir sevgi kıvılcımı oluşuyor aralarında ama kariyer, mesafeler, içinde bulundukları şartlar derken aralarındaki bu şeye bir ara veriyorlar. Sonra kadın Amerika'lı biriyle tanışıyor. Evleniyor. Adam da Çin'e gidiyor kariyeri için. Orada biriyle tanışıyor. Aradan 12 yıl geçince New York'ta buluşuyorlar. Aralarındaki çekim o kadar muazzam ki filmi izleyenler hisseder bazı anlarda. İlk karşılaşmada örneğin kadının ona doğru yürüyüşü, iki kere sarılmaları... Barda sohbet sahnesi ve en sevdiğim sahne olan uber'i beklerken birbirilerinın yüzlerine bakarkenki o müthiş enerji, çekim...
Kadının kocası da bu hikayenin güzelliğinin, aralarındaki çekimin farkında ki kendini bu güzel hikayenin sırıtan bir figüranı gibi hissediyor... Ama kader, zaman, seçimler.... Hayatın kesinlikle seçimlerden ve tercihlerden ibaret olduğunu yüzümüze vuruyor bu film. Ve daha bir sürü, sizi yüksek hislere ve derin düşüncelere sevk eden güzel diyaloglar barındırıyor bu film. İzlemenizi kesinlikle tavsiye ediyorum.
Bu filmi bana en sevdiğim insan önerdi, iyi ki önermiş. Bazı şeylerin değerini daha iyi anlayıp hayat denen yolda seçimlerimize çok dikkat ederek, farkındalıkla yaşamaya devam.

Sevgi,muhabbet çok ulvi duygular gerçekten.Rabbimiz bizi bu duygularla donatmış,insan elbette sever eşini sever,evladını sever vs vs ama kendisinde varolan tüm muhabbeti fani bir insana vermesi onun sevgi sermayesini hatalı harcamasıdır ve dünyada bunun acısıyla yanar durur..Eşini ve güzel şeyleri Allah adına severse o zaman bambaşka bir ruh hali olur işte,çünkü tüm güzel şeyleri ve hisleri duyguları yaratan ve bu yaşadığımız hayatı proğlamlayan odur,sonsuz bir hayatta elemsiz sevgiyi iyi kullarına vadetmektedir...filmdeki reenkarnasyon muhabbeti de hala hayatın gayesini çözememiş insanların kafalarında uydurdukları senaryo..izlenebilir bir film ama çok sığ kalmış

Çocukluk aşkının duru bir dille anlatımı işlenmiş.Bunun yanısıra diğer detaylara girilmemiş.Örnek vermek gerekirse,yazarlık yapıyorsa bunu hissettirmek,sosyal hayat nasıl geçiyor,evlilik nasıl gerçekleşti,aileler birbirleriyle tanıştılar mı gibi detaylar yok.Filmin merkezine duyguları otutmuş.Sonuç olarak filmde bir sığlık var.İyi seyirler.