Normalde müzikal izlemekten keyif almam, çok sıkılırım. Ancak Singin' in the Rain tüm fikrimi değiştirdi. Tam manasıyla bir klasik. Oyunculuk, koreografi, ses ve tasarım, senaryo her şey şahaneydi.

70 YIL ÖNCE ÇEKİLMİŞ AMA ÇOK BAŞARILI ÇEKİMLERİ OLAN BİR YAPIM. ÖZELLİKLE BÜYÜLEYİCİ NİTELİKTE OLAĞANÜSTÜ VE EFSANE DANSLARI VE HARİKA MÜZİKLERİ ÇOK KEYİF VERİCİ.

Salt oyunculuğu göstermek, ne özel efekt ne de ses miksajı, saf hali ile dans ve müzik. Hollywood'un oyunculuk yaptığını sananlara cevabı. Müzikallerin amacı genelde eğlendirmektir, mesaj kaygısı yoktur. Bu filmi ise farklılaştıran birkaç önemli unsurdan biri işte bu mesajı olsa gerek.

Günümüz sinemasının sanattan çok öte ticari bir özelliği olduğunu savunan biriyim ama bu filmi izlediğimde kendimi sorguluyorum, hangisi daha önemli ya da biri diğerinden daha önemli olabilir mi? Belki de sinemayı olduğu gibi kabul etmek en iyisidir, bilemiyorum. Bildiğim tek gerçek bu klasiğin buram buram sanat kokması.

Ekrandaki biri yağmur altında şarkı söylerken kendinizi hafiflemiş hissedebilir misiniz? Kendi adıma bunun "evet" olduğunu söyleyebilirim.

Donald O'Connor şimdiki herhangi bir müzikalde çocukça diyebileceğimiz dansını yaparken aslında sinemaya ne kadar büyük bir eser bıraktığını bilmiyordu belki de. Yönetmenin kötü biri olarak takdim ettiği Lina Lamont o tiz sesiyle bile kendini hayran bırakabiliyor. Gene Kelly için ise söyleyebileceğim tek şey zamanının ötesinde bir oyuncu olduğu.

Gelmiş geçmiş en iyi müzikal değerlendirmeleri yapılırken aslında en iyi sinema filmlerinden biri olduğunu görmek için ilk 20 dakikasını izlemek yeterli.

Film güzeldi. Kendini sıkmadan izlettiriyor. müzikal filmleri pek sevmem ancak bu film dünya çapında ünlü olduğu için izlemem gerekiyordu. Güzeldi...

müzikal tarzda filmlere önyargım vardı fakat bu film bende büyük bir önyargı duvarını yıktı. müzikal tarzda film izleyecek olan arkadaşlarıma kesinlikle önereceğim bir film.