Festivalin “Dünya Festivallerinden” bölümünde seyirciyle buluşan “Yarım Kalan Şarkı (Song For Marion)”, keşke bu bölümde değil de “Antidepresan” bölümünde gösterilseydi. Çünkü film en net ifadeyle bir “kendini iyi hisset” filmi. 72 yaşındaki huysuz Arthur, kanserle boğuşan eşi Marion´ını kaybettikten sonra oğlu ve torunuyla da ilişkisini keserek kendini hayattan soyutlar. Ancak bir süre sonra Marion’ın gönülden bağlı oluğu sıra dışı koronun cazibesine kapılır. Koronun katılmak için canla başla çalıştığı yarışma, kısa sürede Arthur için yeni bir yaşama sebebi haline gelir. Paul Andrew´un yönettiği film, biraz depresif başlasa da kısa sürede gülmekle ağlamaktan gözyaşlarınız birbirine karışıyor. Komedi ve dramı son derece dokunaklı bir şekilde harmanlayan film, “asla geç değildir” mesajını taşıyor. Arthur ve Marion’un beraber geçirdikleri son günler ise Haneke’nin Aşk’ının üzerimizde bıraktığı ürpertiye panzehir niyetine.

Gemma Arterton için fazla beklentiye girmeden açmıştım filmi. Aile olmakla ilgili detayları ve yaşlılığın insanı getirdiği o noktayı kendi diliyle özetleyen, sonunda insanı düşüncelere daldıran, kendi ilişkilerini ufaktan sorgulatan güzel bir film olmuş.

film hakkında önceden hiçbir bilginiz olmasa da izlemeye başladığınız andan itibaren hani anlarsınız ingiliz tarzını,, tıpkı daha önce hiçbir bilginiz olmadan dinlediğiiniz bir ingiliz şarkıcısını tanıdığınız gibi !tam da öyle bir film! gelelim içeriğine ,, kendime geldim şok etkisi yarattı öyle olağanüstü kurguyla değil,, sıcaklığı samimiliği duygusallığın içindeki hakiki gerçekçiliğiyle,, tavsiye ediyorum samimi insanların hepsine :)

Festivalin “Dünya Festivallerinden” bölümünde seyirciyle buluşan “Yarım Kalan Şarkı (Song For Marion)”, keşke bu bölümde değil de “Antidepresan” bölümünde gösterilseydi. Çünkü film en net ifadeyle bir “kendini iyi hisset” filmi. 72 yaşındaki huysuz Arthur, kanserle boğuşan eşi Marion´ını kaybettikten sonra oğlu ve torunuyla da ilişkisini keserek kendini hayattan soyutlar. Ancak bir süre sonra Marion’ın gönülden bağlı oluğu sıra dışı koronun cazibesine kapılır. Koronun katılmak için canla başla çalıştığı yarışma, kısa sürede Arthur için yeni bir yaşama sebebi haline gelir. Paul Andrew´un yönettiği film, biraz depresif başlasa da kısa sürede gülmekle ağlamaktan gözyaşlarınız birbirine karışıyor. Komedi ve dramı son derece dokunaklı bir şekilde harmanlayan film, “asla geç değildir” mesajını taşıyor. Arthur ve Marion’un beraber geçirdikleri son günler ise Haneke’nin Aşk’ının üzerimizde bıraktığı ürpertiye panzehir niyetine.