Bu filmi izledikten sonra sinema dünyasına adım attığımı söyleyebilirim. Benim için referans noktası oldu ve film kültürümün oluşmasında büyük bir rol oynadı. Part II ile birlikte benim için zirvede yer alıyor.

Bir zamanlar tanıdığım bir adam vardı, bu filme adeta aşıktı. Onun için bu film, en sevdiği yemeği defalarca yemeye benziyordu. Ne olursa olsun, sıkılmadan tekrar tekrar izleyebileceğini söylerdi. Filmi izledikten sonra onu daha iyi anladım. Bu yapıt, zamanının çok ötesinde ve kelimelerle tarif edilemeyecek kadar etkileyici. Şimdiye kadar izleme fırsatı bulamadığım için kendime kızıyorum. O dönemde böylesine kusursuz bir film ve mükemmel oyunculuk görmek gerçekten nadir bir durum. Gerçekten büyüleyici bir deneyim.

Henüz izlememiş olanlara ve filmi gerçekten anlayabilecek olanlara kesinlikle tavsiye ediyorum. Bir filmi anlamadığınız sürece, onu sevmeniz mümkün değil. Olumsuz eleştiriler de bu açıdan değerlendirildiğinde daha anlamlı hale geliyor.

Annemin demans teşhisi konulmadan önce bu filmi izleme fırsatım olsaydı keşke... Film sona erdiğinde, gerçeğin ne olduğunu asla tam olarak anlayamayacaksınız. İşte bu duygu, demansın ta kendisi... Bu hissi yakından tanımak gerçekten üzücü. Hopkins, adeta babamın kafama kürekle vurması gibi bir etki bıraktı... Oscar ödülü bile onun performansının yanında sönük kalıyor.

Çok üzücü ya ki gerçek hayatı yansıttığı için şahsiyetteki gibi kendimizi bile unutacaksak yaşamanın anlamı ne...Bide bu role ancak Anthony Hopkins hayat verebilirdi. O karmaşık ruh durumu, aklın bir gelip bir gitmesi, çelişkiler, idrak etmeye çalışmalar vs. çok gerçekçi yansıtılmış. Film çok çok başarılıydı.kızı için de ayrı üzüldüm sonunda yakınlarını hatırlamaya çalışmasına ayrı..😢😭😭

Babamı 1 ay önce bu lanet hastalıktan kaybetmenin duyguları içinde izledim, dağıldım. Oyunculuklar ve anlatım harika. umarım kimse bu süreçleri yaşamak zorunda kalmaz çok illet bir durum.